Норми на книжевниот јазик

Секој јазик како општествен феномен е жив, мобилен феномен, тесно поврзан со животот на неговите носители. Бидејќи јазикот ја рефлектира историјата на народот, неговата култура. И концептот на норма на литературниот јазик, исто така, се менуваше од време на време.

Затоа, нормализацијата на сегашниот јазик воопшто и особено на рускиот јазик е прилично комплексен феномен. Впрочем, нејзините знаци - и стабилност, и нестабилноста. Стабилност, бидејќи Духовно, морално, ментално искуство на претходните генерации е фиксирано во јазикот, варијабилноста се должи на напредокот на општеството. Затоа, со текот на времето, некои правила и барања стануваат застарени во јазикот, додека други ги заменуваат. Ги казнува сите јазични нивоа - речник, фонетика, ортопија, морфологија, интерпункција, стилистика. На пример, ако во времето на Пушкин е дозволено, па дури и точно да се каже "кревет", сега на крајот на оваа именка женска третина деклинација е напишано чисто писмо "б": кревет.

Според тоа, нормите на литературниот јазик, од една страна, се чини дека обезбедуваат еднаквост во разбирањето на писмениот и устен говор, од друга страна, даваат можност да се следи како се смени јазикот, кои процеси се случиле во него, и какво е нивното влијание.

Опсег на јазични норми

Нормите на рускиот литературен јазик обично се поделени од лингвисти во т.н. општи и приватни. Генералот се нарекува затоа што тие функционираат на јазик воопшто и приватен - во своите посебни манифестации. На пример, во поетскиот говор, има некои норми, а во документите на официјалниот деловен стил - други.

Општи норми на книжевниот јазик, на пример:

• Во ортопеј, го регулираат правилното искажување на зборовите, фразите и правилниот аранжман со зборови на стрес. На пример, зборот "коњи", според нормата, се изговара како ова: [лашид] со акцент на последниот слог;
• Во морфологијата, според норма во именката "портокали", обликот на генитив е "портокали";
• Во формирањето на зборот, зборот "мало животно" може да има два суфикси-шуша - и како опција - yushk;
• Во лексиконот зборовите "вешт" и "вештачки" имаат поинакви значења и затоа се користат во различни контексти: "вешто" - како форма на мајсторство (вешт уметник, вешт вез) и "вештачки" во смисла на "не реално, лажен" (смеа Звучен затегнат, вештачки).

Одделно, може да се каже за логично-синтаксичката норма. Таа ја регулира изградбата на комбинации на зборови, а од нив - предлози. Ако ова правило е прекршено, отстранување важен семантички елемент, на пример, збор или дел од реченица, изјавата повеќе нема да биде разбирлива.

Нормите на литературниот јазик, поврзани со соодветната синтакса, ја одредуваат односот на зборовите во комбинации на зборови, типот на врската, редоследот на уредување на зборовите во речениците. Ако синтаксичките норми се прекршени, значењето на реченицата е семантичко и се појавуваат семантички неточности: На состанокот, заменик-директорот интензивно зборуваше за прашањето за работа со лаги во многу субјекти за да се подобри нивната академска изведба.

Основните норми на литературниот јазик во правописот се правилното наведување на зборови. Прекршувањето на нив води не само до неписменост, туку и до тешкотии во разбирањето на писменото искажување. Значи, во реченицата "Момчето не остана долго и трчаше да игра", во зборот "поставени" е напишано И (СИДА), а не Е, инаку ќе се испостави дека "момчето седеше", т.е. Станал сив.

Што се однесува до норми за интерпункција, тие ја регулираат поделбата на речениците во интонационо-семантички блокови, кои се означени со интерпункциски знаци на писмото . Ова овозможува правилно не само да изгради изјава, туку и да го разбере. Како пример, можеме да се потсетиме на старо-руските текстови, во кои не постојат интерпункциски знаци . Бидејќи да се прочита таков текст и да се разбере тоа беше доста тешко. Двојно значење е исто така стекнато со добро позната фраза за извршување и помилување. Значењето на тоа радикално се променило од местото каде што била ставена запирката.